DZIEŃ OTWARTY - 05.12.2017 r. (czwartek) - godz. 16.00 - 17.30::Kiermasz Świąteczny - zapraszamy od wtorku 12 grudnia od godz. 9.00

Pedagog

Pedagog: Ewa Sztobryn

Godziny pracy pedagoga


poniedziałek    900 - 1500

wtorek             800 - 1400

środa                930 - 1430

czwartek          900- 1500

piątek               930 - 1430

 

 

Trening pewności siebie

Grupa czterech dziewczynek z klasy czwartej wzięła udział w sześciogodzinnym cyklu zajęć ,,Trening pewności siebie”.  Zajęcia prowadziła Ewa Sztobryn – pedagog szkolny. Podczas spotkań dziewczynki szukały odpowiedzi na pytania ,,Co to jest przemoc?”, ,,Dlaczego sprawcy stosują przemoc?” oraz ,,Komu najczęściej dokuczają sprawcy?”. Uczyły się jak być asertywnymi. Poznały metody: asertywnego ,,nie”, ,,zdartej płyty”, ,,własnego zdania”, ,,zamglenia-być może”, ,,zamglenia – przytakiwanie”, ,,odchodzenia z pretekstem”, ,,twórczych odpowiedzi”. Poprzez odgrywanie scenek na różne sposoby z zastosowaniem podanych metod nauczyły się, że pewna postawa, odważne oczy  i asertywny ton głosu są dobrymi  i skutecznymi formami obrony  przed potencjalnym agresorem. 

4dscn2315.jpg [300x400]

dscn2316.jpg [500x375]

dscn2319.jpg [500x375]

dscn2320.jpg [500x375]

dscn2322.jpg [500x375]

 dscn2323.jpg [500x375]

Pedagog poleca: 

 

Rodzicu gimnazjalisty !!!

 13 - latek

Twój trzynastolatek podjął właśnie naukę w gimnazjum. Nie jest już słodką dziewczynką czy uroczym chłopczykiem, którym można pochwalić się u cioci na imieninach. Zmienił się. Martwisz się, że to wpływ nowych kolegów? Właśnie wkracza w pierwszą fazę wieku dorastania. Jeśli nie chcesz zwariować, martwić się, że z twoim dzieckiem jest coś nie tak - uzbrój się w wiedzę o nim i tysiącach innych nastolatków.

 

Czego możesz się teraz spodziewać? Schodzisz na plan dalszy. Pogódź się z tym, że jesteś wapniakiem, zgredem, zrzędą i marudą. Trzynastolatki nie cierpią wtrącania się w ich sprawy. Nie wolno okazywać im czułości – zwłaszcza przy kolegach. Nie wykonują też próśb i poleceń.

 

Najlepsze co może cię spotkać to rzucone ze złością słówko „zaraz”. Świat interesuje ich o tyle, o ile jest w stanie coś dać, czy zaspokoić potrzeby. Są skupione na sobie, nieufne i bez poczucia humoru – zwłaszcza na swój temat. Głośno krzyczą lub płaczą i przeklinają – w ten sposób rozładowują emocje. Lubią też robić na złość. Ciągle coś je trapi, coś im dolega. Często też się zadurzają. Dziewczyny koniecznie w starszych od siebie chłopakach.

 

Nauka nie jest ich priorytetem. Pogrążony w chaosie dojrzewania, niezrozumiałych lęków i emocji trzynastolatek ani myśli o nauce, o dobrym wykształceniu, jakiejś przyszłości. To nie zmiana szkoły, nauczycieli i wymagań jest powodem słabszych niż kiedyś ocen. Nauka nie mieści się po prostu w kręgu ich zainteresowań. Szkoła do odległa planeta w innym układzie słonecznym.

 

14 - latek

Jeśli czternastolatek to lepiej dziewczynka. Są bardziej zrównoważone niż chłopcy, ale tak samo jak oni głośne, wrzaskliwe, szybkie i nerwowe. Jeśli jesteś rodzicem chłopca możesz spodziewać się wezwań do szkoły z powodu głupich, czasem nieobliczalnych wybryków twojej latorośli. Czternastolatki są bezkrytyczne, nie umieją przewidywać konsekwencji swoich wybryków. A te bywają także niebezpieczne.

 

Najważniejszym i jedynym autorytetem dla czternastolatka są koledzy. W tym czasie jesteś dla swego dziecka jeszcze bardziej marudny i zramolały niż przed rokiem. Będzie cię jednak chętniej słuchał. Nie ciesz się jednak. To nie pedagogiczny sukces. Czternastolatek woli szybko zgodzić się z rodzicem niż tracić czas na niepotrzebne kwasy ze „starymi”. Ten czas o wiele milej można spędzić na podwórku, na dyskotece, na staniu pod domem.

 

Nie ma nic gorszego niż rozwścieczony i rozżalony czternastolatek. Krzyk, miotanie groźbami i wyzwiskami są na porządku dziennym. Kopanie i rozbijanie przedmiotów też. Złość nie ma granic także wobec rodziców i nauczycieli. Na szczęście nie ma to nic wspólnego z zaburzeniami psychicznymi.

 

Czternastolatki panicznie obawiają się ośmieszenia, pragną  ze wszystkich sił być tacy sami jak rówieśnicy, a nade wszystko boją się odrzucenia przez grupę. Dlatego programowo należy olewać naukę i nauczycieli, gnębić kujonów i kabli. Szkoła to jedynie dobre miejsce spotkań towarzyskich i zbiórek przed wagarami.

 

15 - latek

Piętnastolatek mozolnie dąży ku dorosłości. Jest osobą stale niezadowoloną, naburmuszoną, opryskliwą. Zmienia zdania jak rękawiczki. Co dziś jest dobre i OK, jutro jest okropne i nie do przyjęcia. Musisz zrozumieć – Twoje dziecko m u s i być niezadowolone ze świata, bo w ten sposób łatwiej znieść mu niezadowolenie z siebie.

 

Piętnastolatek jest bez reszty skoncentrowany na sobie. Nic nie jest tak warte uwagi jak własna osoba. Nie spodziewaj się więc współczucia przy migrenie i zmęczeniu – nie poda szklanki herbaty,  a zażąda wyprasowania spodni i zademonstruje niezadowolenie, że jego ulubiona bluza jest nie wyprana!

 

Najgłupszą rzeczą jaką wtedy możesz zrobić to podczytywać pamiętniki swojego dziecka. Jeśli masz choć trochę instynktu samozachowawczego nie rób tego! Dbaj o swoje zdrowie psychiczne. Twoje egzaltowane i chwiejne uczuciowo dziecko lubi pofantazjować, a rzeczy których możesz się o sobie wtedy dowiedzieć mogą przyprawić o chorobę umysłową.

 

16 - latek

Jeśli przetrwasz drogi rodzicu te trzy lata w jakiej takiej kondycji psychicznej, to doczekasz się ciągle krytykującego i dyskutującego szesnastolatka. Masz w domu bystrego obserwatora czyhającego na każde twoje potknięcie. Każda nieprawidłowość, mijanie się z prawdą zostaną ci natychmiast wytknięte. Sobie kłamstwa wybacza natomiast łatwo i bez mrugnięcia okiem.

 

Szesnastolatek, jak ognia,  obawia się kompromitacji przed kolegami. Trapi go własna niedoskonałość. Jednak jak lew walczył będzie o swoją autonomię, możliwość wygłaszania swoich poglądów  i możliwość postępowania według wyznawanych przez siebie  zasad.

 

Pamiętaj tylko, że w każdym z opisanych tu lat rozwojowych twoje niefrasobliwe dziecko może sięgać po alkohol, narkotyki, może popaść w anoreksję lub bulimię.

 

Takie są w zdecydowanej większości dzieci uczące się w gimnazjum. Jeśli Twoje dziecko zachowuje się inaczej nie znaczy to, że jest nietypowe. Bunt nie jest zjawiskiem koniecznym. 

 

 

 

DRODZY UCZNIOWIE!

 

 

W każdej szkole dochodzi do przemocy, jednak nie wszyscy wiemy, jakie zachowania należy uważać za przemoc.Przemoc to nie tylko uderzanie, szczypanie, bicie, czy popychanie.


Pamiętaj, że jesteś ofiarą przemocy także wtedy gdy:

  • jesteś przezywany
  • ktoś opowiada innym nieprawdziwe historie na Twój temat
  • jesteś ośmieszany przez swoich kolegów i koleżanki
  • ktoś niszczy lub zabiera Twoje rzeczy
  • ktoś kradnie Twoje pieniądze
  • w Internecie publikowane są obraźliwe informacje o Tobie
  • dostajesz obraźliwe sms-y lub telefony
  • nie chcesz iść do szkoły, bo boisz się spotkać swoich prześladowców

Sprawcy najczęściej dobrze wiedzą, w jaki sposób mogą cię zranić. Gdy chcą Ci sprawić przykrość, złośliwie komentują:

  • Twój wygląd: wagę, kolor włosów, sposób ubierania
  • to, że dobrze się uczysz
  • to, że uczysz się gorzej
  • to, że nie masz pieniędzy
  • Twoją popularność w szkole
  • jeśli masz inną religię
  • nosisz okulary lub aparat słuchowy
  • masz wadę wymowy lub dysleksję

 

 Pamiętaj - niezależnie od tego, czego dotyczy prześladowanie i dokuczanie, to nie Twoja wina. Nikt nie ma prawa stosować przemocy wobec innych osób.

  

Co możesz zrobić?

 Jeśli jesteś prześladowany, koniecznie powiedz o tym komuś. Możesz powiedzieć przyjacielowi, nauczycielowi albo rodzicom. Pamiętaj, że prześladowanie samo się nie skończy, jeśli nikomu o tym nie powiesz. Nie jest to łatwe. Możesz się wstydzić lub obawiać, że zmartwisz tym rodziców lub sprawisz im kłopot. Jeśli nie chcesz sam opowiedzieć o problemie poproś np. kolegę, koleżankę, rodzeństwo, babcię lub dziadka, aby pomogli Ci o wszystkim opowiedzieć rodzicom. Jeśli zamiast mówić o problemie wolisz o tym napisać - przygotuj list do rodziców i opisz jak się czujesz.

Pamiętaj, że w szkole zawsze jest Twój wychowawca lub inny nauczyciel, który powinien wiedzieć, jeśli dzieje się coś złego. Spróbuj znaleźć taki moment, kiedy będziesz mógł powiedzieć mu o tym tak, aby nikt nie zorientował się. Możesz np. zostać po lekcji prosząc o wyjaśnienie jakiegoś tematu. Jeśli masz większe zaufanie do innego nauczyciela lub pracownika szkoły (pedagog lub, pielęgniarka) - porozmawiaj z wybraną przez Ciebie osobą. Masz do tego prawo, aby poczuć się bezpiecznie.

Możesz wybrać także inną dorosłą osobę, której ufasz np. lekarza. Osoba taka powinna znaleźć odpowiedni sposób, aby skontaktować się ze szkołą i Twoimi rodzicami, by ci pomóc.

 

Jak sobie radzić z prześladowaniem?

Sprawcy przemocy najczęściej działają bez świadków i dlatego potrafią przez dłuższy czas unikać konsekwencji.

  • Podczas przerw staraj się przebywać w bezpiecznych miejscach w szkole, gdzie jest wiele innych osób. Sprawcy nie lubią świadków.
  • Jeśli pobiją Cię w szkole, natychmiast powiedz o tym nauczycielowi. Powiedz też rodzicom.
  • Nie staraj się im oddawać - możesz zostać pobity lub wpaść w kłopoty. Bicie to napaść.
  • W trudnej sytuacji zawsze proś o pomoc i wsparcie; nie obawiaj się wołać o pomoc do postronnych osób, mówiąc np. " oni mi grożą".
  • Jeśli spotkasz osoby, które prześladują Cię, staraj się przede wszystkim spokojnie opuścić to miejsce tak szybko, jak to jest możliwe.
  • W kontakcie ze sprawcami przemocy staraj się zachowywać pewnie i spokojnie, patrz im w oczy, bądź wyprostowany, unikaj gestów lub min, które mogłyby ich sprowokować.
  • Gdy ktoś zachowuje się wobec Ciebie w sposób, jakiego sobie nie życzysz, powiedz mu o tym jasno i wprost np. " Nie lubię, gdy to robisz. Chciałbym żebyś przestał".
  • Próbuj opierać się, gdy Ci grożą lub namawiają do czegoś, czego nie chcesz zrobić. Stosuj w tym celu technikę "zdartej płyty", powtarzając przez cały czas jedno zdanie np. "Nie, nie zrobię tego".
  • Gdy Ci dokuczają lub przezywają Cię, możesz reagować na to za pomocą jakiegoś zdania, które ma pokazać, że to Cię nie dotyka w sposób, w jaki by chcieli np. ""tak? no to co" lub " możesz tak uważać" czy " to możliwe".